Okienkowanie niweluje przeciek widma DFT poprzez zminimalizowanie amplitudy listków bocznych funkcji sinc sin(x)/x. Dokonuje się tego przez wymuszenie na wartości wejściowego ciągu, zarówno na początku, jak i na jego końcu przedziału próbkowania, żeby bez problemu dążył do pojedynczej wspólnej liczby. Istnieje kilka różnych kształtów okienek, które posiadają swoje spersonalizowane zalety i minusy. Wybór właściwego okna zależy od jego wykorzystania, niemniej jednak niezależnie od tego, które okienko zostanie wybrane, zawsze zmniejsza się przeciek objawiający się w wartościach wyjściowych transformaty, porównując z przeciekiem przy użyciu okna prostokątnego. Okna Bartletta, Hamminga i Hanninga mają dużo większe wyciszanie listków bocznych, niemniej jednak szerokość ich listków podstawowych jest znacznie większa, niż dla okienka prostokątnego. Im szerszy listek zasadniczy, tym mniejsza jest rozdzielczość DFT. Największe wyciszenie w paśmie nieprzepustowym posiada okno Blackmana-Harrisa, niemniej jednak ma ponadto jedną z największych szerokości listka głównego. Generalnie można zaobserwować, że im większe tłumienie listków bocznych, tym szerszy staje się listek podstawowy. Wybór okna jest kompromisem między szerokością listka pobocznego, tłumieniem w paśmie zaporowym i szybkością wyciszenia listków pobocznych w miarę wzrostu częstotliwości. Okno Kaisera ma nastawialny ,jakim jest dobroć, zapewniająca w pewnym sensie zdobyć ten kompromis.